Buruk tatil...

2013 Türkiye tatilimiz cok güzel baslayip hazin bitti. Hayatimizin en buruk biten tatili olarak kazindi hafizalarimiza...

Öncelikle hersey her sene oldugu gibi vatan hasretinin verdigi heyecanla basladi. Gezdik, tozduk...

Güzel misafirlikler yasadik...

Cocuklarimi gönüllerince eglendirdim...

Yavrularim vatanda olmanin verdigi güzel duygularla tatilin tadini iyice bir cikardilar. 

Gönüllerince kirlendiler...

Güzel mutfagimizin güzel yemeklerini yerinde tattilar...

Yeri geldi dinlendiler. Okulun yogun temposundan uzakta stres attilar...

Yeri geldi hic unutamayacaklari arkadasliklar kurdular...

Vatanimizin o essiz havasini, yesilligini iclerine cektiler...

Hayvanlarla, doga ile icice onlar icin cok yeni kesifler yaptilar...

Dalindan meyveler, sebzeler tattilar...

Gece gündüz oyun parklarina abone oldular...

...

 ...

Zaman zaman minik ellerden gözleme yedik...

Zaman zaman bavulumuzu alip uzun gezmelere ciktik...

Tarifsiz maneviyatla kusatilmis alanlarda iftarlar actik...

Ramazana has programlar dinleyerek gönlümüzün pasini sildik...

Hersey iyi güzeldi, her sene oldugu gibi cocuklarimi dedelerinin mezarina da götürmüstüm. Dualar etmis, ona Kuranimizi okumustuk. Böyle sürüklenip giderken sevgili kayinvalidem birden bire rahatsizlandi ve hastaneye kaldirildi. Icimden bir ses bu rahatsizligin bizi ebediyen ayiracagini söylüyordu sanki. Bu uzak diyarlar yüzünden kayinvalidemle beraber yasamamistim fakat onun dogurup büyüttügü, emek verdigi hayirli bir evladiyla hayatimi birlestirmistim sonucta. Esime olan sevgim annesine de büyük bir muhabbetle baglanmami saglamisti. Malesef tatilimiz biterken o hala iyilesmemisti ve bizim evimize dönüs tarihimiz gelip catmisti. Yavrularimin babaannelerini bir daha göreceklerine hic ihtimal vermemistim. Onlari son kez görüstürüp vedalastirdim. Benim icin ilk defa Türkiye´den kopmak bu kadar zor olmustu. Veda ettiginiz insani bir daha göremeyeceginizi düsünüp son kez sarilmak, ellerini öpmek cok aci. Hayatimda hic bir zaman unutamayacagim o anlari büyük bir hüzünle hatirliyorum. Biz evimize döndükten sonra onu kaybettigimiz haberini aldim, cok ama cok üzüldüm. Hemen yavrularimi burada birakip ilk buldugum biletle Türkiye´ye uctum. Cenazesine son anda ulastim. Sevgili esim ne kadar üzgündü... Onun ve tüm ailemizin acisini paylasarak üzerime düsen son görevi yapmak istedim. 
Bu satirlari yazarken bile o anlari yasar gibiyim. Özellikle kizimin sözleri hala kulaklarimda cinlamakta. Kendisi vefat haberine cok üzüldü ve gözyaslarina boguldu. Ona üzülmemesini ve aglamamasini söyledigimde gözlerimin icine bakip "Anne benim babaannem öldü. Bir daha Türkiye´ye gittigimde onu göremeyecegim artik!" diyerek haykirdi. Hakliydi, biliyorum. Yetiskin bir insan gibiydi. Aci da hissedilmesi yasanmasi gereken bir duyguydu nihayetinde...

Buruk bir tatil, hüzünlü anilarimiz var artik...

Van... Dayan...

Basimiz sagolsun...

En cok sevindigim haber...

En cok üzüldügüm haber...

Güle güle hocam...

Kelimelerin kifayetsiz kalacagi bir üzüntü icerisindeyim. Gencligimde suur, cesaret ve mücadele yolunu takip etmeme neden olan bu dava adamini kaybetmekten cok müteessirim.
Rabbim makamini cennet eylesin. Tüm ümmetin ve milletimizin basi sagolsun.

Nasil bir Kandil???

Resim Kaynak

Yazilarima yine uzun süredir ara vermek zorunda kaldim. Su özel durumum hayatimi olumsuz yönde etkilemeye devam ediyor. Mide bulantilari, bas dönmesi, halsizlik vs., kendimi hic iyi hissetmiyorum.

Bugün zorlu bir is gününden sonra eve bile ugramadan cocuklarimi alip anne babama sürpriz bir ziyaret gerceklestirdim. Insan yaslaninca ve de artik coluk cocugunu evlendirince yalniz kaliyor. Her ne kadar onlari tek basina birakmasakta sonucta belirli bir saatten sonra herkes evine cekiliyor ve onlar ister istemez yanliz kaliyorlar. Bu durum beni cok üzüyor.

Su mübarek aksam anne babayi sevindirmekten daha sevap ne olabilir ki diye düsünerek tüm zorluklara ragmen yavrularimla onlarin hem gönüllerini hem de evlerini senlendirdik. Cok ama cok memnun oldular. Sabahlara kadar namaz kilip, Kuran okusam sanirim bu kadar sevap yazilmaz haneme. O kadar hayir dua aldik ki yavrularimla birlikte, hemen aklima su sözler geldi: "Anne babanin evladina duasi, peygamberin ümmetine duasi gibidir."

Bu tür ziyaretler yaparak aslinda evlatlarima da büyüklerini sevmeyi ve saymayi ögrettigimi düsünüyorum. Ben onlara ne kadar nasihatta etsem ya da ne kadar kitaplardan örneklerde okusam yasadiklari kadar etkili olmaz biliyorum. Belki ben de yaslaninda yavrularim beni ve babalarini hatirlarlar, ne de olsa onlara bu konuda hep örnek olmaya calisiyorum.

Biraz hüzünlü, biraz düsünceli ve oldukca sevincli bir sekilde evimize döndük. Icimde tarifsiz bir huzur var.

Bu yazi vesilesi ile her bir okuyucunun Mevlid Kandilini kutlar, son nefeste iman dilerim.

Yüregim yaniyor

Resim

18 Kasim 2009 sabahi cok aci bir haberle basladim güne: "Babaannen öldü!"
Benim babaannem, benim babaannem...
Hala inanamadigim, kabullenmekte zorlandigim, kendimi kandirdigim bu ani kara haber beni cok yaraladi...
Cok üzgün, cok perisanim...